eee

cover ulit..

s

Riley and Jully

naaah, nagkamali ako. Medyo pixelated, dapat nireduce ko yung dpi at inayos yung size. Anyway, hindi nmn yata halata kapag thumbnail cover na.. :))

When Love Takes Over-Cshelly

One wish

Yes, after 48 years!:)) Here's OneWish Cover!:))

One wish

trippin around indesign.. One wish:))

Ikaw ang pangarap

bilang pasasalamat sa taong nagsulat

Not My Goddamn Business

 I know it's not my goddamn business  but who cares, it's my blog anyway. Pasensya nga pla sa mga mtatamaan if ever may nakabasa. And sorry din sa taong may-ari ng post na ito, alam mong hindi maganda ang ginawa mo at hindi na dapat itong ipagmayabang at i-post pa sa facebook lalung-lalo na kung maraming makakakita at makakabasa...


First thing, SK means Sanggunian ng Kabataan. Those people who had been elected by the people are expected to be leaders and be responsible enough for everything not only for themselves but also for everyone.



Nung una, nung malaman ko na mayroong mga tao na gustong i-abolish ang SK (council) ang unang pumasok sa isip ko ay 'bakit?'.


Being one of the youth made me ask my self, 'bakit nila gagawin yun?'. Para sa akin ang SK ay nakakatulong upang magkaroon ng representante ang mga kabataan sa gobyerno at iparating ang kanilang mga saloobin sa mga nakakataas sa ibang perspektibo na malayo sa pananaw ng mga nakakatanda...



Pero as time goes by, nag-iiba ang pagtingin ko.


Hindi naman ako tumanda(I am still one of them) pero mas namulat lang ako sa katotohanan.


Hindi rin naman ako naiinggit sa kanila, at hindi rin ako isa sa mga 'hilaw ang utak'.


Nakalulungkot lang isipin na ang mali ay nagiging tama kapag pumapasok na ang kapangyarihan.




Ang mga batang naluluklok dito ay natututong gumawa ng hindi mgandang mga bagay.


Base sa aking naririnig at nalaman, ang mga sumusunod na pangungusap ay pawang mga katotohanan lamang. Hindi na sila sumusunod sa batas, at ginagamit ang kapangyarihan upang makalamang sa iba (katulad nga ng post duon sa itaas. Ang iba ay mga naging sakim sa pera at kumuha ng budget pan-debut sa pondo ng bayan, nakakaungkot pero totoo. Ang mga seminars na ginaganap sa iba't ibang lugar ay nagiging family outing, buti sana ay kung nkikinig sila sa mismong lectures ngunit karamihan sa kanila ay mas pinipiling mamalagi sa kanilang silid o di kaya ay naunang ng mamasyal. Maliban sa mismong perang kinakaltas/kinukuha/ninanakaw ng mga magulang nilabilang 'parte', ang mga batang ito ay kumukuha din ng para sa kanila (kupit system).




Yeah, I know na nagpapakapagod din naman kayo pero ang paggawa ng katiwalian ay hindi mabuti at hindi sapat upang gumawa ng masama lalung-lalo na kung ito ay para sa pansariling pagnanais o kabutihan. Mas magandang tumulong at maangkin ang 'honor' o ang sinasabing mataas na pagtingin ng tao nang malinis ang kaluluwa, ito mas katanggap tanggap at mas masasabing iyong pinaghirapan.



Nakakalunkot lang malaman na ang mga taong binoto ko ang siyang gumagawa ng mga ito.



Hindi ako nagmamalinis, nakikita ko din kasi ang aking mga magulang na gumagamit ng ID nila sa tuwing nahuhuli ng pulis. nakakahiya lang at wala akong magawa. Alam kong ang nakikita ang aking mga mata ay mali at hindi ko dapat gayahin.





At ngayon, dahil alam ko na may magagawa na ako at may masasabi. Kahit na mapagalitan at masabihan na 'sumasagot ng pabalang', sinasabi ko pa dn sa kanila na dapat sumusunod sa batas kasi nakakahiya.






Tandaan: "Ang kabataan ang pag-asa ng bayan." , ika nga ni Rizal.  Oo alam kong nakakarindi at pauli-ulit na lamang ngunit kelan ba ito tatak sa ating isipan, kung ang pagkatuto ay hindi pagkalimot.





Nasayang lamang ang boto ko, at titiyakin ko na sa susunod ay hindi na ulit ako magkakamali.

pardon my french

yung mapapamura ka dahil inis.

ako yun e, tang-ina lng.

somebody used my prang.

ayokosa lahat yung pinapakielaman yung gamit ko lalo na yung mga pangkulay at brushes ko.

nyemas, hindi ko alam kung dapat kong intindihin yun o hindi kaso.

badtrip na tlga ako.

yung tipong gusto mong bigyan ng leksyon yung taong yun dahil kung hindi alam mong uulit-ulitin nila yun.

shit lng.

tang-ina tlaga.

sorry for the words, pardon my french.

mas nangingibabaw ang emosyon keso sa utak.

Listahan ng Mga Dapat Gawin

Ksi masyado akong inspired sa mga taong gumawa ng listahan. Tulad ng "Helena's Promise", "Break The Casanova's Heart Operation", at marami png iba. Gumawa ako ng sarili kong listahan. Don't get me wrong, hindi pa nmn ako mamamatay, gusto ko lng makaramdam ng sense of fulfillment.


Gusto ko maging masaya.





Yung mga nilista ko ay sinigurado kong mahihirapan ang matupad. Siyempre!



 1. Makita sa Michelle Pfeiffer


So una pa langg, hindi ko talaga alam kung papaano ko iyan gagawin pero ako ay isang masugid niyang tga-hanga. Kahit ang tanda-tanda niya na, para sa akin siya pa rin ang pinakamagandang babae sa mundo. At walang papantay sa kanya sa pagiging Catwoman.


2. Makatapak sa Eiffel Tower


Pangarap ko tlagang makapunta sa Paris bata pa lng ako. Bukod sa pagiging Fashion capital ng mundo, ang France ay isang Historical site. Doon namalagi ang pinaktatanging Hari at Reyna ng bawat panahon, doon namuno si Napoleon Bonaparte at nanduon si Amelie . Pinamumugaran din ito nang natatanging koleksyon ng sining na gustung-gustong masilayan ng aking mga mata.



3. Mag-audition sa American Idol


Okay. Unang-una sa lahat, hindi ako American Citizen at hindi ko alam kung papaano ko ito gagawin pero sana magawa ko ito hangga't may American Idol pa, para na rin makita ko si JLO at makapagpa-autograph sa kanya. Alam ko nmn marunong akong kumanta pero hindi ganun kagandahan ang boses ko pero basta. WHO CARES!?


4. Magturo sa UP Baguio


Syempre, doon ako nanggaling. Doon ako natuto, doon ako nagsimula. Marapat man lamang na ibalik ko ang sa knila at bigayan ng kahit ng konting serbisyo bilang pasasalamat na din. Gusto kong maging kasangkapan upang humasa ng mga bagong henerasyon ng mga alagad ng sining.


5. I-gala ang aking ina, kahit isang beses sa isang taon


Unang-una sa lahat, Mahal ko ang nanay ko higit pa sa nararamdaman niya. Utang ko sa knya ang lahat at kung mayroong bagay na masaya kaming ginagawa nang magkasama, yung ang gumala till the end of the world. Isa siya sa mga dahilan kung bakit ako nakakapunta sa iba't ibang lugar. Kaya heto, kapag kumita ako ata nagkatrabaho, kahit man lang isang beses sa isang taon, gagala kami sakay ng eroplano, bangka, barko, bus, kotse, tricycle at jeep.



6. Bunjee Jumping?


Ito yung bagay na bata pa lang ako ay nangako akong hinding-hindi ko gagawin. Natatakot kasi ako, pero ngayon nagdesisyon akong ilagay ito sa listahan. Gusto kong gawin ito para maiba nmn. Gustong alisin ang takot at mag-let go sa kung anumang bumabagabag sa isipan ko. Gusto kong gawin ito at isagaw sa "HINDI AKO NATATAKOT!"



7. Makapag-publish na isang book


This will take a lot of courage to happen.


8. Bodypaint.


Gusto kong gumawa ng bagay na my halong konting kabaliwan. Bilang isang artist, gusto kong subukan ito at gusto kong gawin ito nang walang damit. chos, pang itaas lng.



9. Mag drive papuntang Baguio


Hindi ako marunong magmaneho at alam ko na balang-araw, matututo ako kasi gusto kong mag-drive papauntang Baguio gamit ang aking sariling sasakyan.


10. Maging isang mabuting nanay


:) Smile








And with God on my side, I'll do everything to do make all of this to happen.

Kung Ako Ay Isang Anghel.

Kung ako ay isang anghel, papanain ko ang puso ng teacher ko sa college na wala pang asawa at ang tiyuhin ko na pinsan ng tatay ko.



Pero sino ba naman ako para gawin yun sa dalawang taong kahit kailang man siguro ay hindi pa nagtagpo, ako lng nmn si Gaile. ang natatanging dyosa sa planetang earth at siyempre hindi ko kya yun.:)



Okay, alam kong masaya na sila sa knya- knya pero wla lng, iba pa rin ksi ang may asawa. Dba?



At tska gusto ko ding mag-asawa yung teacher kong yun,sayang nmn ksi ang mgandang lahi. At syempre kung magpapalahi n lng din nmn siya sana sa lahi n nmn para magkamag-anak kmi:)



Ang swerte-swerte pa nmn ng magiging asawa nun kapag nagkataon.



Saan ka pa ba nmn mkakahanap ng magandang babae na matalino, masayahin, maunawain, naa-appreciate ang lahat, mabait, mahilig magtanim:), mapagmahal?, at maganda ulit. kaso maliit nmn pero ok n yun:)


syempre yung teacher ko lng yun, hahahaha. At hindi ko babanggitin ang pangalan niya ksi bka i-stalk niyo siya pero...



Sino nga ba nmn ako? Kaya heto ako ngayon, nakaupo at nagsusulat ng saloobin.



Nananalangin na mag-tagpo sila at magmahalan. At bumuo ng pamilya.



At kahit pa man hindi mangyari yun, kahit sa magkahiwalay man ng landas. Sana ay maging masaya sila.









PS: Pero sana po tlga Papa God, sila yung pagtagpuin niyo at pagpalain ng magagandang supling:)

Teach Me How to Dougie

Bata pa lng ako mahilig na akong pumunta sa may bakuran nmin at magpaikot-ikot nang mabilis na mabilis hanggang sa bumagsak sa pinagkakatayuan ko dahil sa hilo. Pero kahit ganun ang nangyayari sa akin, na kahit ang dumi-dumi na nga mga damit ko dahil sa patuloy na pagbagsak sa lupa.

Hindi pa rin ako humihinto.

Patuloy pa rin ako sa pag-ikot hangga’t kaya ko. Na khit huminto man ako dahil sa pagod, sa hilo, o kahit sa mga galos.

Sisiguraduhin ko bukas o sa mkalawa magpapatuloy pa rin ako sa pag-ikot ko.

Mas mabilis.

Mas matagal.

Mas Masaya.

Siguro nga tama sila, ganun nga din siguro ang pag-ibig.

Kahit ilang beses kang mahulog,

Kahit ilang beses kang masaktan,

Kahit ilang beses kang masugatan.

Ipagpapatuloy at ipagpapatuloy mo pa rin.

Magmamahal at magmamahal ka ulit.

Dahil alam mong doon ka Masaya.

....

Nang Matikman Ang Sarap

So, Diliman it is.

For the record, hindi ako nagsisisi na nag-exam ako. Tulad nga ng sinabi ko, it's for my soul. Gusto kong mapatunayan sa sarili ko na magaling ako. And I wasn't wrong, I've passed the exam, rank 5 out of 75 passers.

Darn.





Though, I don't really want to study there.





Aaminin ko, nung una. Ayokong mag-aral sa Baguio, hindi naman ksi ako sure. Para sa isang batang babaeng lumaking dumedepende sa kanyang mga magulang, mahirap mag-isa.


Grabe, dalawang linggo din akong nag-iiiyak nun pero nasanay na din ako.


Hanggang sa, nkaramdam ako ng kalayaan.


Ang saya pala, iba yung kung anung pamumuhay meron ako dun at dito.










malaya.









Don't get me wrong, hindi namn sa ayokong mag-aral sa Diliman. Hello, lahat nmn ng tao gustong mag-aral dun eh pero ako...







Ayoko na  kasi sa bahay nmin.






Wla kasi yung kalayaan at kapayapaang meron ako sa Baguio.





Ang sama ko.






Pkiramdam ko ksi sa bahay namin ay isang masikip na kahon na mahirap huminga.
limitado ang galaw, na kahit yung mismong tutulugan ko ay proproblemahin ko din.




Mahirap lumabas, mahirap sabihin yung mga nararamdaman mo.




May nakabibinging ingay na nagmumula sa halos araw-araw na bangayan ng tatay at nanay mo.
May nakabibinging ulyawan sa pagitan ng mga kapatid mo sa pagtuturuan kung sino man ang magbabantay ng tindahan.


ang sakit sa tenga.






ang sama ko lng.





ang sama ko sigurong bata.




inaamin ko nmn yun eh.



pero gusto ko lng mailabas yung nararamdaman ko.



blog ko kya ito.



selfish na kung selfish.











pero masisisi ko ba ang sarili na nang matikman ko ang sarap, ayaw ko ng pakawalan pa.

Emosyong Papatay sa Aking Kaluluwa

Akala ko nung una matapang na ako, na kahit patamaan p ako ng kahit anung problema diyan wla akong pakielam. Basta magiging masaya lang ako at titigilan ang pagbibigay ng panahon sa mga bagay na nagpapalungkot sa akin.

Pero hindi pala, yung inaakala kong ako ngayon ay walang pinagbago sa kung ano ako dati.

Nalulungkot ako.




Hindi dahil sa maling size ng canvas ang nabili ko ngayong araw at wala na akong perang pambili ng panibago,. Hindi dahil sa marshmallows, hany, presto at isang mamon lng ang hapunan ko ngayon. Hindi dahil sa hindi ko magagawa yung full sculpture ng isang plate at mukhang magiging relief lng ang gagawin ko.

Kundi dahil sa yung bagay na inaakala kong 'okay na' ay hindi pala.





'Hindi ko nga nalaman na nagshift pala yan e', sabi ng tatay ko.




Ang sakit lang, hindi ko mapigilan yung pagtulo ng mga luha sa mata ko. Akala ko kasi 'okay na', yung tipong 'okay lang'. Hindi ko tuloy alam kung tama yung desisyon kong nag-shift ako. Akala ko nga kasi 'okay lng'!.


Bago pa nga nun, yung mga oras na ipapaalam ko pa lng sa mama ko yung balak ko eh naiiyak na ako kasi alam ko na yung magiging reaksyon nila. Pero alam ko na kung hindi ko gagawin ito, at hindi ko susubukan habang buhay ko yung pagsisihan.

Habang buhay ko yun dadalhin dito sa kalooblooban ko.


Sinubukan ko, sinabi ko sa nanay ko at nalaman nung tatay ko. Laking gulat ko sa naging reaksyon nila,
'bahala ka ikaw naman mag-aaral, magastos daw yan pero kaya namn'. Natutuwa ako. Yung ini-imagine kong magiging reaksyon niya, na mgagalit at gigisahin ako sa mga tanung eh kabaligtaran ng inaasahan ko. Punung puno ng suporta, na nagbigay ng lakas ng loob sa akin at magpursigi sa gusto kong gawin.






Pero yung mali pala ako ng inaakala, yung naramdaman kong suporta ay hindi pala totoo.



Ang sakit lang.



Hindi ko pa ba napapakita na tama yung naging desisyon ko?
Hindi ba sapat na nagpupursigi at laging hinahangad ang mataas sa bawat bagay na ginagawa ko?
Hindi ba sapat na halos hindi na ako kumain at matulog dahil gusto kong matapos at mapagnda lalo lahat ng ginagawa ko?
Hindi ba sapat na ngayon, nagagalit ako sa sarili ko sa iisang pagkakataon na makatanggap ako ng dos sa iisang plate na parang dati kapag nakakuha ako ng dos sa isang exam parang wla lng?
Hindi ko pa ba napapatunayan ang sarili ko?


Ang sakit lang.


Ang sakit sakit lang na parang unti-unting pinapatay yung kaluluwa ko.








Siguro nga hindi n lng dapat ako nag-shift. Hindi ko na lang dapat sinubukan.
Hindi ko na lang dapat ginawa yun, nang hindi na ako nasasaktan ng ganito.



Nalulungkot ako. Ang sakit sakit kasi.